L&D Amsterdam wint Holland Series 2019

L&D Amsterdam wint Holland Series 2019

Wat een Holland Series was het! Na een 3-0 achterstand kwam L&D Amsterdam terug en won in de 7e wedstrijd met 4-3 voor het eerst sinds 2011 de Holland Series.

Het volledige verslag van de Holland Series:

De bekende kers op de taart in het jubileumjaar

De samenvatting van wedstrijd 7 bij de NOS

De samenvatting van wedstrijd 7 bij de NOS

Game 1

Nadat uw reporter met zijn kompanen uit de fraaie hoofdstad van Tsjechië, Praag, waar ze het Nederlands honkbalteam onder de 23 een matig resultaat zagen behalen en de 6e positie op de uiteindelijke rangschikking hun deel was, waren teruggekeerd en nog een weekeindje rust, konden we ons eindelijk opmaken voor de Holland Series, waarvan de 1e wedstrijd in Rotterdam werd verspeeld. Er ontpopte zich een ware kampioenswedstrijd, die de aanwezige toeschouwers deed genieten. Diegomar voor Neptunus en Jimmy Ploeger voor de onze mochten het bal openen lieten de eerste 2 innings de slagploegen in toom. Het was in de 2e drie, toen na 3 honkslagen en veldfoutje Neptunus de 1-0 op het scorebord bracht. Amsterdam sloeg direct terug. Een vrije loop en een honkslag van Denzel gevolgd door een fout zorgde dat we spelers in scoringspositie kregen. Het was een SF van Sams, die de gelijkmaker liet noteren, waarna Kenny met honkslag de Amsterdamse supportersschare liet juichen. Het was echter van korte duur, want met vier wijd, honkslagen en een wilde worp zorgden ervoor dat de 3-2 in Rotterdams voordeel werd. We lieten het er niet bij zitten. Sharlon kwam door vier wijd op het eerste honk en Gilmer volgde met een daverende homerun. Zo ontpopte zich een spannende strijd, want een inning later kwam Dwayne Kemp met een tweehonkslag op de honken en kwam in scoringspositie door een wilde worp. Er volgde nog een vrije loop, waarna Jimmy het veld moest ruimen voor Mike. Door een geraakt werper, vier wijd en een wilde worp deden de Rotterdammer de wedstrijd wederom kantelen. Amsterdam leek wederom terug te keren. Rashid, die met zijn derde honkslag in deze wedstrijd op het eerste honk kwam werd vervangen door pinchrunner Delano. Poging om hem een in scoringspositie te brengen mislukte helaas. In de 8e inning leken we alsnog kansen te kunnen creëren, maar de werperswissel was goud waard voor Neptunus, want Misja Harcksen deed de deur definitief op slot en aan onze kant was het Maickel Rietel die de Neptunianen verder kansloos liet. Helaas met een nederlaag, maar wel met het gevoel dat we genoten hebben van een echte honkbalwedstrijd keerden we terug naar de hoofdstad.

Game 2

Het verslag van Game 7 op NH Sport

Het verslag van Game 7 op NH Sport

Zaterdag op een zonovergoten Loek Loevendie Ballpark, dat tot de laatste plaats was gevuld ontpopte zich een waar pitchersduel tussen Orlando Yntema en Kevin Heijstek. Amsterdam wist in de 3e inning echter de score te openen Max en Roelie kwamen met honkslagen op de honken. Een stootslag/honkslag van Sharlon gevolgd door een fout stelde Max in staat de thuisplaat te passeren.  De werpers hielden de touwtjes in handen, want in 1e zes wist Neptunus met een tweehonkslag een loper in scoringspositie te krijgen. Er volgde nog een vrije loop, terwijl een volgende tweepitter 1-1 op het scorebord deed verschijnen. In 1e 7 wisten de Rotterdammers met een honkslag het 1e honk te bereiken. De pinchrunner werd naar het 3e honk geslagen en wist op een honkslag te scoren. De 2-1 was een feit. Yntema gesteund door vooral Dwayne Kemp, die op miraculeuze wijze de hotcorner hermetisch afsloot, hield de touwtjes in handen. Terwijl Neptunus ook geen kansen meer wist te creëren op de relievers Nick en Mike. Wederom genoten van een ware pot honkbal, die passen bij de Series, maar de druiven bleken toch wel erg zuur voor de onzen.

Game 3

Max.jpg

Zondag wederom ideale omstandigheden voor een potje tophonkbal met de wetenschap dat de punten mee naar Amsterdam moesten. Neptunus begon de wedstrijd met een van zijn shortrelievers. Amsterdam wist echter direct te profiteren van het matige optreden, honkslagen en vrije lopen deden de honken vollopen. Helaas wist men het vege lijf te redden en met een dubbelspel werden de gretige Amsterdammers van het score afgehouden. In de 2e inning wederom volle honken door een honkslag, vrije lopen en geraakt werper kon de 1-0 worden aangetekend, waarna wederom door een dubbelspel de marge niet vergroot kon worden. Op de heuvel liet Rob Cordemans de Rotterdammers goed in bedwang. In de 3e inning waren het tweehonkslagen van Gilmer, Denzel, Delano en Niels en een honkslag van Kenny, die Amsterdam op een riante 5-0 voorsprong bracht en menigeen leek zich al op te gaan maken voor een 7 innigs-potje. Delano wist na een velderskeus het tweede honk te stelen en werd door een honkslag van Max over de thuisplaat geslagen. Het was pas in de 2e vijf toen na 2 honkslagen en driepitter Neptunus de stand dragelijker wist te maken. Maickel nam in de 2e zes het werpen over van Rob en werd na vier wijd getrakteerd op een homerun van Boekhoudt en de wedstrijd leek te kantelen. Tom had het werpen overgenomen van Maickel en tot de 2e negen gebeurde er niets meer. De Amsterdamse knuppels zwegen helaas. Een vrije loop gevolgd door een honkslag bracht weer gevaar. De pinchrunner van één ging door naar drie. De nutteloze aangooi vanuit het rechtsveld miste elke richting en verdween voor een overthrow. De juist toegepaste regel in deze situatie werd door de arbitrage genomen en de 6-5 was een feit met nog een loper op drie. Een SF zorgde voor de verlenging. Wie heeft de langste adem. De bullpens waren bijna leeg. In de 11e en 12e inning kregen we nog enkele kansjes, doch wisten deze niet meer te verzilveren. Het pleit werd beslecht in de 2e twaalf. Een honkslag, gevolgd door een SAC en een tweehonkslag werden ons Waterloo. In een wedstrijd met een enorme anticlimax en waarbij we nodige vraagtekens hebben. 

Game 4

48664969836_ede1fcb53c_o 2.jpg

Misschien in ons achterhoofd dat de dinsdagvond de laatste wedstrijd van de Series zou kunnen worden toog ik naar Het Loek Loevendie Ballpark. De vaste supportersschare uit Rotterdam en de harde kern van Amsterdam zagen het knusse stadionnetje vollopen, want velen hadden nog hoge verwachtingen van de vierde wedstrijd, want het puilde letterlijk uit. Kassadiensten, kantinepersoneel moesten letterlijk alle zeilen bijzetten om het honkbalvolk ten dienste te zijn. Onder zomerse weersomstandigheden mocht Jimmy wederom de strijd aanbinden met Diegomar. Beide werpers deden dit met verve. Amsterdam kreeg in de 2e inning de beste kansen, na honkslagen kregen we twee en drie bezet, doch we konden deze mogelijkheid helaas niet verzilveren. Helaas in de 5e inning moest Jimmy terrein prijsgeven, na een tweehonkslag kwam de loper op drie, die met een honkslag de thuisplaat kon passeren. Met wederom een honkslag kregen de Rotterdammers het eerste en tweede honk bezet. Helaas de letterlijke donkere wolken ontladen zich echter. De heftige regen en de daarbij gepaard gaande bliksemflitsen maakte verder spelen onmogelijk. Publiek zocht zoveel mogelijk een droge plek en moesten onze noeste werkers achter de bar en keuken alle zeilen bijzetten om eenieder het naar de zin te maken. Een compliment aan het gedisciplineerde publiek, dat keurig in de rij zijn beurt afwachtte. Een traditioneel plaatje uit het klassieke Engeland.  We ervaarden echter ook het voordeel van het kunstgras, want nadat de weersomstandigheden verder spelen weer mogelijk maakten, was er niet al te veel werk nodig om het veld speelklaar te maken. Door de lange ongewenste pauze moesten beide starters het veld ruimen. Mike mocht het karwei voortzetten en met een wilde worp kreeg Neptunus wederom twee en drie in bezit. Een SF zorgde voor de 2-0, alvorens Pirates de dug-out mocht opzoeken. De van origine starter Misja mocht het heuvelwerk voor de Rotterdammers overnemen, want hij in de Series tot op heden succesvol had gedaan. Hij werd echter door Delano op een honkslag getrakteerd. Ging helaas uit op twee door een VK van Roelie. Roelie wist het 2e honk te stelen en de bal verdween in het buitenveld, waarna Roelie op drie kwam. Een wilde worp bracht Amsterdam dichterbij. Gilmer kwam op één door een honkslag, wist het 2e honk te stelen en kwam op drie door een wilde worp. Sharlon had er ondertussen een vrije loop uitgehaald en wist eveneens het tweede honk te stelen, terwijl Dentzel zijn slagbeurt ook afsloot met een vrije loop. Sams sloeg op Kelly, die Misja had vervangen, de bal naar de korte stop, waarbij zijn knuppel brak en hij op één uit ging, maar wel ervoor zorgde dat Gilmer de gelijkmaker kon scoren en de andere lopers konden opschuiven. Helaas voor Kelly werd hij geraakt door het kapotte hout. Nadat hij bleek te zijn opgelapt zette hij de wedstrijd voort, maar Kenny wist de bal hard in het linksveld het veld uit te slaan en hield hiermede Amsterdam in de race. De werpers hielden in de resterende innings het heft in handen en er kwam geen kentering meer in de score, waarbij Mike liet zien, dat hij terecht in de prijzen was gevallen. Met het idee we leven nog gaan we donderdag weer richting Rotterdam.

Game 5

In Rotterdam ontpopte zich een mooi duel tussen de werpers Kevin en Orlando. We gingen er echt voorzitten met de vraag zaterdag weer of zouden de Rotterdammers deze avond de flessen kunnen ontkurken. Het was L&D dat het initiatief nam in de 2e inning. Een tweehonkslag van Max, die in de series aanvallend op dreef was, werd gevolgd door een honkslag van Delano en de 1-0 was een feit. De werpers bleven domineren en in de 2e zeven kwamen de Rotterdammers langszij een veldfoutje gevolgd door een honkslag bracht de wedstrijd weer in evenwicht. Uw reporter moest na deze inning de tribune even verlaten voor de noodzakelijke sanitaire stop. Op de tribune teruggekeerd nam hij zijn plaats weer en zonder een blik op het scorebord te werpen werd hij verrast met de mededeling dat het inmiddels 2-1 stond door Gilmer de eerste worp in de 8ste het Familiestadion uitjoeg. Dit zou uiteindelijk de eindstand worden. Beide ploegen kregen nog wel scoringskansen, doch prima heuvelwerk van Mike en Tom wisten de rijen gesloten te houden en kon ik Harry mededelen dat hij de ijskasten weer moest gaan bijvullen. 

Game 6

48664963426_26f170dcb7_o.jpg

Zaterdag werd onder prima weersomstandigheden het weer uitpuilende Loek Loevendie Ballpark getrakteerd op een ware honkbalthriller. Misja Harcksen moest het opnemen tegen Rob Cordemans, die echter niet lekker in de wedstrijd kwam. Een veldfout in de 2e en een tweepunten homerun van Boekhoudt brachten de Rotterdammers een ogenschijnlijke riante voorsprong te nemen. In de 4e inning opende Kenny met een honkslag, een vrije loop voor Max en een honkslag van Delano met de hulp van een veldfout lieten de Amsterdammers zien nog niet verslagen te zijn. Het grote kantelmoment kwam echter in de 2e zes. Het was Rashid die de bal het ballpark uitjoeg en het werd weer spannend. Met een 3-2 achterstand gingen we de 2e 9 in. Bloedstollend werd. De sanitaire stop werd opgehouden, want nadat Max met een vrije loop het honk was gekomen volgde er een honkslag van Delano. Roelie bracht met een SAC beide lopers een honk verder en bereikte zelf het 1e honk daar de poging om de verste loper uit te maken mislukte. Met nul nullen en volle honken deden de zenuwen van de Amsterdamse aanhang door de keel gieren. Gilmer bracht de gelijkmaker op het scorebord brengen met een infieldhit, daar het kort spelende binnenveld van de Rotterdammers het gewenste dubbelspel niet konden maken en was tenslotte Sharlon die op professionele wijze zich niet liet verleiden en de met zijn controle worstelende closer tot een vrije loop dwong, waardoor voor Delano de poort naar de thuisplaat wijd werd opengezet. Het Loek Loevendie Ballpark ontplofte en we konden onze plannen voor de zondag weer gaan wijzigen, want Rotterdam moest voor de 7e en beslissende wedstrijd wederom zijn opwachting doen.    

Game 7

HS 2019 Game 7.png

Wedstrijd 7 moest in deze spannende soms bizarre series de ontknoping brengen. Neptunus startte met hun heuveltroef Diegomar Markwell, terwijl Jhan de leiding kreeg over de Pirates-verdediging. Jhan had zijn talenten nog niet mogen tonen in de Series. Amsterdam zette direct de toon. Gilmer opende met een honkslag,  werd naar twee gestuurd na een SAC van Sharlon en stal daarna het derde honk, waarbij  de aangooi van de catcher niet zuiver was en in het linksveld verdween en de 1-0 was een feit. De druk bleef groot want in de 2e inning wisten door vrije lopen, fouten en honkslagen van Rashid en Delano de voorsprong te vergroten naar 4-0. Jhan deed waarvoor hij was ingehuurd en met de steun van zijn geconcentreerd spelend veld werd de Rotterdamse slagploeg beteugeld, terwijl Berry van Driel, inmiddels ingebracht voor Diegomar, de onzen het zwijgen op te leggen. De Amsterdamse aanhang bleef dan ook gespannen kijken, daar het doemscenario van de vorige weer op kon duiken. We lieten het dit keer niet zover komen. En vrije loop voor Delano betekende dat door Roelie met SAC naar het tweede honk werd gebracht. Het was Sharlon die het definitieve oordeel velde door de bal het stadion uit te slaan en de 6-0 was een feit. Het waren Mike en Tom, die op vakkundige wijze de klus wisten te klaren en konden het welgemeende applaus van de Amsterdamse supporters in ontvangst nemen. We konden eindelijk de titel weer eens meenemen naar Amsterdam. De vaker besproken kers kon op de jubileumtaart worden gezet. Met een slaggemiddelde van 0.450 werd Rashid de beste slagman van deze Series, direct gevolgd door Delano met 0.400 en Max met 0.368 derde positie in mocht nemen. Het was schitterend dit mooie seizoen op deze wijze af te sluiten. 

Uw reporter.

ASPIRANTEN 2, zeven of vijf punten te kort, het blijft te kort

Wedstrijd Black Socks minstens even spannend als Holland Series