Terugblik op de Europa Cup

Ondanks verloren finale mogen we met trots terugkijken.

Vol goede moed stapten wij in de Cityhopper van onze nationale luchtvaartvloot richting Bologna. Bij aankomst werden we al directe het eerste ingrediënt voor een honkbalwedstrijd namelijk de zon aan een strakblauwe hemel met bijna tropisch temperaturen. Het betekende om de stap naar het tweede ingrediënt snel genomen was en we de eerst slok van het Italiaanse bier mochten nemen. Voor het laatste ingrediënt “baseball” moesten we nog een nachtje slapen, maar de basis voor een geslaagde week was gelegd, want het weer bleef zoals het was en onze consumptie gelijk.

De eerste wedstrijd

Op dinsdagmiddag zagen we onze Nederlandse aartsrivaal in een spannende wedstrijd een keurige 2-1 overwinning uit het vuur slepen tegen de eerste Italiaanse tegenstander Parma. We moesten een paar uurtjes overleven, maar de catering in Bologna was goed geregeld. De Italiaanse Bertus had goed gezorgd voor de Nederlanders en de ijskast was rijkelijk gevuld met de ons welbekende groene blikjes. Amsterdam moest het toernooi openen tegen Bologna met onze ervaring dat het verleden meestal met één punt verschil het kind van de rekening werden. We werden direct geconfronteerd met hun Venezolaanse heuveltroef Rivero. Maar in de 2e twee bleek Denzel niet onder de druk van deze naam en joeg de bal kansloos over de hekken en de 1-0 was een feit. Kevin was op de heuvel in prima vorm en werd gesteund door een geconcentreerde verdediging. Sharlon liet in de 2e vier zien dat ook hij van wanten weet en zette met een eveneens overtuigende homerun Bologna op achterstand. De Italianen konden nog weinig inbrengen, maar in de 1e zes werden we getrakteerd op een homerun en kwam de spanning terug. Het werd uiteindelijk hun enige wapenfeit. Jhan nam het werpen van Kevin over. Helaas voor hem moest hij na 9 ballen het veld weer verlaten met 2 man achterlatend op de honken en geen nullen. Tom kreeg de taak de zaak op slot te gooien, dat hij met ondersteuning van zijn veld op de zijn bekende wijze wist te doen en lieten de Italianen kansloos. Wij wisten aanvallend ook geen vuist meer te maken, zodat de billen knijpende Amsterdamse supportersschare juichend met het team het Stadion konden verlaten.

De Belgen wachten in ronde twee

Door een wijziging in het wedstrijdschema kregen we de kans om in de volgende ochtend Neptunus te zien aantreden tegen het Duitse Bonn Capitals, terwijl wij om half vier moesten aantreden tegen het Belgische Spartans. De Neptunianen wisten na een aanvankelijk 4-0 achterstand het tij te keren, zodat na 7 innings een 14-4 score in de boeken stond. Tegen de Belgen mochten wij het bal openen. Zij lieten als snel blijken weinig tegenstand te bieden en al snel sloten we de eerste slagbeurt af met een 2-0 voorsprong mede door een driepitter van Gilmer. Steven van Groningen, die normaal zijn werk bij ons 2e team uitvoert, kreeg de leiding over de verdediging. Het ging hem goed af, want al snel stond we weer klaar met onze knuppels en lieten er geen gras overgroeien. Vier wijd, een veldfout, maar vooral genadeloos slaggeweld zorgden ervoor dat 11-0 een feit was, waarbij we de driepunten homerun van Delano niet onvermeld mogen laten.  In de 3e inning was er geen enkele weerstand meer. Veldfouten en het nodige slagwerk zorgden nog eens voor een 14-0 stand. Skipper Brian gaf hierna de overige spelers hun kans om de knuppels ter hand te nemen. Het resulteerde in de 5e voor een 17-0 voorsprong.  Jhan mocht het afmaken, maar onze zuiderburen waren niet meer in staat om de Vlaamse eer te redden en konden we na 1 uur en 27 minuten conform de Europese regels huiswaarts keerden, zodat we in de gelegenheid werden gesteld om een echt Italiaans restaurantje op te zoeken in het historische Bologna. 

Op zoek naar het veld en de Tsjechen

De woensdag gaf ons de gelegenheid om eens wat cultuur op te snuiven. De hitte brak ons al snel op, dus een terrasje was snel gevonden om ons langzaam voor te bereiden op een reisje naar Castenaso, alwaar we voor derde wedstrijd moesten aantreden tegen het Tsjechische Ostrava Arrows. Het dorpje bood weinig aanwijzingen richting veld en de eerste ontmoeting met de plaatselijken bij het noemen van baseball gaf ook weinig antwoord. Met onze ervaring en iPhone in de hand kwamen we in de wat meer bewoonde wereld en bereikten we nog dik op tijd het veld. Met enige verbazing werden we weer eens geconfronteerd met het natte vinger-beleid van de CEB. Onbegrijpelijk dat er toestemming is verleend voor het spelen van een Europa Cuptoernooi op een dergelijk veld. Het feit is dat er nog weinig lering is getrokken uit het verleden, terwijl bij de organisatie in ons land het mes op de keel wordt gezet. Aan de inzet van de vrijwilligers aldaar lag het niet en nadat we uiteindelijk een aantal biertjes uit de Heineken thuistap wisten te bekomen namen we plaats op het terras achter het eerste honk, die ons wat schaduw bracht en een heerlijk windje voor enige verkoeling zorgdroeg. Jimmy mocht de heuvel betreden en kwam zonder schade de 1e inning door. Vier wijd, aangevuld met honkslagen zorgden al snel voor een degelijk 3-0 in de 1e en de basis was gelegd. In de 2e had Jimmy het moeilijk en gaf de Tsjechen de kans de 3-1 te scoren. In de 2e twee stonden we droog en in 1e drie trakteerde de Tsjechen ons op een homerun en de 3-2 was een feit. Mijn gedachte en ervaring uit de vele EC-toernooien deed mijn denken aan wedstrijden, waar men met de hakken over de sloot de overwinning wisten veilig te stellen tegen de zogenaamde mindere opponenten. Maar met 10 runs in de 2e werd mijn gedachten geloochenstraft. Een twee punten homerun van Kenny, een grandslam van Gilmer en een solo van Denzel werden hoogtepunten, zonder het slagwerk van hun teamgenoten te minachten. De handdoek werd letterlijk in de ring gegooid. De tegenstander gaf het op en met 9 runs met kwamen we de 2e vier door met o.a. driepitters voor Kenny en Roelie. Zodat de 1e 5 een verplichting werd en met in totaal 20 hits in twee uur wisten men het biertentje te bereiken. Met het zweet in hun naad konden zij uit de thuistap de dorstige monden van de Hollanders toch nog van het nodige vocht voorzien. Terugtocht naar het stationnetje ging nu probleemloos en waren ruimschoots op tijd om het laatste boemeltje van 8 over negen te halen en met hoogstaande gesprekken de wachttijd moest vullen en het tevreden gevoel dat we de laatste vier terecht hadden bereikt.

De halve finale, zonder Gilmer Lampe

De vrijdag bood ons in de ochtend nog even de kans om de stad te verkennen of te shoppen. Het was voor uw reporter en zijn kompaan van korte duur. Na één uurtje was het toch weer tijd voor het terras en onder het toeziend oog van Neptunus ons een koffie te laten serveren, maar nadat de lege kopjes op het dienblad werden gezet werd ons na het opsteken van 2 vingers direct 2 koude kletsen geserveerd. Hierna moesten we op zoek naar de bus richting veld. De festivals in deze cultuurstad zorgden voor de nodige omleidingen. Als OV-freaks vonden we na een korte wandeling de juiste bus richting veld voor de 1e halve finalewedstrijd, waarbij Parma onze opponent is. De melding dat Gilmer inmiddels huiswaarts was gekeerd in verband met de gezondheid van zijn Eugenie was meer dan een logisch besluit. Gelukkig het bericht dat het weer goed ging, wensen we dit zo sympathieke paar veel sterkte en haar weer gezond op de velden te mogen ontmoeten. Motivatie genoeg voor het team om ook voor Gilmer te gaan. Rob mocht het bal openen.

Het werd een moeizame start en de 0-1 was een feit, doch met tweemaal drieslag kwam er tijdig een einde aan de 1e één. Met twee man uit nam Denzel geen genoegen en sloeg de bal over te hekken. Goed voorbeeld deed goed volgen. Hits van Kenny, Delano en Linoy zorgden als snel voor 2-1, terwijl Niels niet onderdeed en met een tweepitter zorgde hij voor de 4-1 en kwam op het derde. Max peuterde er een BB uit en Victor deed direct van zich spreken en sloeg het 5e punt binnen. Het was killing voor de mannen uit de stad van de hammen, hoewel in de 2e inning een driehonkslag en SF wisten de Parmanezen een 5-2 op het scorebord te zetten, maar verder liet de Amsterdamse defensie het niet komen. In de gelijkmakende drie opende Linoy met een hit, Niels kreeg een vrije loop en Max wist met een opofferingsstootslag de heren in een goede scoringspositie te brengen. Victor liet wederom van zich blijken en met een uitstekende honkslag in het linksveld gaf hij onze lopers op 2 en 3 de mogelijkheid de score naar 7-2 te brengen. Met nog een onverdiend punt in de 6e inning bleek de buit bijna binnen. Rob ging de 7e in. Een veldfout werd weer gecorrigeerd door een dubbelspel en leek de schade beperkt, maar een vier wijd en een dubbel gaven de Italianen even hoop. Mike nam het over en professioneel schakelde hij de laatste man in deze inning met een duidelijke strike out richting dug-out.  Met een 8-3 in de pocket mocht Nick de Italiaanse aanval aan banden leggen. Hij had het niet makkelijk maar met de steun van zijn veld en twee strike outs hield hij de nul. Aanvallend deden we nog weinig, zodat Nick wederom in de 9e inning de schade moest gaan beperken. Een tweepitter was zijn eerste traktatie. Een Delano zorgde met een aangooi naar één voor de eerste nul gevolgd door een hit naar Nick, die voor de tweede nul zorgde op één. Aan Maikel de eer om het af te maken. Een honkslag zorgde voor het 4e punt voor Parma, zodat de Amsterdamse equipe de gelegenheid kreeg zich te focussen op de verlossende derde nul en met 3 naar 1 was de finale een feit zodat een gemotiveerd Pirates in de avonduren kon gaan bekijken wie hun opponent wordt. Waarbij de hoop op een Nederlandse finale een optie zou kunnen zijn. Helaas bleek deze optie snel vervlogen: de ingevlogen oud-prof uit de USA bleek ongenaakbaar en al snel bleek dat de gespaarde Diegomar geen vuist kon maken tegen de geladen Bolognezen en met een 10-3 nederlaag was de gedachte van een klompendans snel vervlogen.

De finale…

Sport is hard en de ene wedstrijd is de andere niet bleek in de finale. De hoopvolle Amsterdamse gele hesjes en onze dug-out werden geconfronteerd met een totaal onbespeelbare Rivero. Ondanks het feit dat Rashid op kundige wijze de geblesseerde Delano verving stokten onze knuppels en was de realiteit snel een feit. Al in de 2e inning was een 4-0 achterstand een harde confrontatie en legde de basis, dat we een bijna kansloze finale gingen spelen. Onze werpers bleven op karakter hun werk doen. Onze aanval werd het zwijgen opgelegd en de 14 maal drieslag spreekt boekdelen. Een 8-0 deed het Italiaanse stadion ontploffen en de Amsterdamse schare en team hadden zich er inmiddels al bij neergelegd. Slechts met de harde waarheid en ook met trots konden we afscheid nemen van dit toernooi. L & D Amsterdam zijn visitekaartje afgegeven. Brian en zijn staf heeft met zijn ploeg ons laten genieten op een wijze zoals het hoort. De finale was een realiteit. Een simpel woord van dank voor hen die zich voor het team hebben ingezet en onze supportersschare. Het was een mooi weekje, waar we met trots op mogen terugkijken, ondanks het feit dat de inmiddels bekende kers op zestigjarige jubileumtaart nog ontbreekt.

Uw reporter     


Carnaval in Oosterhout, dankzij Japanse kwelgeest

Black Socks twee innings onder druk, winnen toch ruim