Carnaval in Oosterhout, dankzij Japanse kwelgeest

Na onze goede prestatie, ondanks de verloren finale in Bologna, moesten we weer voor de regulaire competitie gaan tegen het Oosterhoutse Twins. Onzekere weersomstandigheden leken misschien roet in het eten te gaan gooien, maar ons ballpark bleef gelukkig gevrijwaard van regen. Rob mocht weer het voortouw nemen op deze donderdagavond en liet zijn goede vorm gelijk zien. Helaas werd hij in de 2e inning door een slordigheid in onze defensie even in de steek gelaten en stond de 0-1 op het scorebord. Ondanks het feit dat onze slagmensen een waar bombardement richting hotcorner lieten zien bleef de Japanse 3e honkman onpasseerbaar en verdedigde hij zijn territorium als een ware kamikaze vechter. We moesten wachten tot de gelijkmakende 5 alvorens we de score konden rechttrekken. Een verre klap van Victor werd niet goed verwerkt en met 2 wilde worpen daarbij konden we de bordjes verhangen naar 2-1.  Toen Rob na 6 innings met 8 maal drie slag de heuvel had verlaten wisten Nick, Mike en Tom de boel op slot te gooien, terwijl in de 7e Denzel met 1 man aan boord met een homerun de definitieve einduitslag op het scorebord kon laten zetten.

Zaterdagmorgen in alle vroegte hoorde ik dat de hemel was opengegooid en zag de straten langzamerhand blank staan. Ondertussen kwam als eerste op de site van de bond dat het Loek Loevendi Ballpark omgedoopt was voor het afzwemmen van onze beeballers. De lijst van afgelastingen groeide in de loop van de ochtend gestaag. Een streep bleef uit voor Twins en besloten we toch richting Oosterhout te trekken. Het veld aldaar was inmiddels door hun vrijwilligers speelklaar gemaakt en konden een kwartier later dan gepland starten, daar een regenbuitje alsnog dreigde dat we onverrichter zake huiswaarts moesten keren.

De wedstrijd kon gaan beginnen en het duurde tot de 4e inning toen Roelie de score wist te openen na een honkslag van Gilmer. Met een dubbelsteal leken we de voorsprong te kunnen uitbreiden, maar een dubieuze beslissing gooide roet in het eten. Verdere discussie hieromtrent doet niet ter zake en laat ik dat maar over aan de wijsheid van de aanwezige beoordelaar met de aantekening dat ook Twins een keer de dupe was van een dergelijke beslissing. In de 7e inning wisten de Brabanders de score gelijk te trekken door een honkslag. Amsterdam sloeg gelijk weer toe in de 8e. Een wild pitch en wederom een honkslag van Gilmer stelde Shalton in staat de 1-2 op het scorebord te zetten. Kevin had met een keurige 10 maal drieslag inmiddels plaatsgemaakt op de heuvel voor Maickel, die de deur dicht liet. Tom kwam hem in de 2e 9 opvolgen om de benauwde voorsprong veilig te stellen. Na een bunt werd de bal slecht aangegooid naar het eerste honk en verdween richting uiterste hoek rechtsveld, waardoor de slagman/honkloper veilig het 3e honk kon bereiken. Een honkslag werd ons fataal en de bekende verlenging werd een feit. Aanvallend wisten wij geen vuist meer te maken en Tom in de 10e en Mike in de 11e lieten de aanval van Twins ook kansloos. De gelijkmakende 12 was de laatste kans en een gelijkspel leek een feit. Twins kreeg door honkslagen met één man uit het 2e en 3e honk in bezit. De Japanse kwelgeest wist daarna de bal over de omheining te slaan en wij konden een 5-2 nederlaag bijschrijven. We keerden met deze wetenschap huiswaarts, terwijl het weinige Brabantse publiek bijna een kampioenschap aan het vieren was of al de 11e van de 11e was al begonnen.

De thuiswedstrijd vond plaats onder het genot van een lekker zonnetje. Keken we al snel tegen een 2-0 achterstand aan. Een kort geslagen bal kon door een onverwachte wending niet meer verwerkt worden. In plaats van de 3e nul waren er nu 2 honken bezet en een tweehonkslag zorgde direct voor de 2-0 en brachten weer de euforie bij de Oosterhouters. In de gelijkmakende 1e wisten we gelijk de honken vol te laten lopen en leek de doorbraak een feit, maar helaas we kwamen niet verder dan één punt. In de 3e inning konden we door een solohomerun van Shalton de score weer in evenwicht te brengen. In de gelijk 5 kantelde de wedstrijd in het Amsterdamse voordeel. Door een nuttige honkslag van Linoy konden onze loper op twee en drie scoren. Verder leek de wedstrijd met deze stand definitief te zijn. Jim mocht na 7 innings met 7 maal drie slag de heuvel verlaten. Jhan hield de boel dicht, terwijl Maickel ons door de 9e inning moesten lozen. Wat slordigheden in onze defensie zorgde ervoor dat we toch nog op het puntje van onze stoel moesten zitten. De zuiderlingen gingen er weer in geloven en met een wilde worp moesten de scorers het 3e punt voor onze tegenstander aantekenen. Het was Rashid die een line drive van onze Japanse kwelgeest uit de lucht wist te plukken en werd de zege veiliggesteld doordat hij ook de hard geslagen grounder goed wist te verwerken.

Met het voordeel dat we deze reeks normaal hebben kunnen afwerken konden we alsnog bij Harry het glas gaan heffen.

Uw reporter   


De Black Socks hebben af en toe hun dag niet...

Terugblik op de Europa Cup